Lúa Vermella Lúa Vermella Un filme de Lois Patiño Nunha vila da costa galega o tempo parece terse detido. Tódalas persoas están paralizadas aínda que se poden oír as súas voces: falan de pantasmas, de meigas, de monstros. Ao lugar chegan tres mulleres buscando ao Rubio, un mariñeiro da vila que desapareceu no mar.

Título: LÚA VERMELLA

Duración: 84 min.

Cor: Cor

Formato de gravación: HD

Idioma orixinal: Galego

País de produción: España

Produción: Zeitun Films

Coprodución: Amanita Studio

Ano de produción: 2020

Con Ana Marra, Carmen Martínez, Pilar Rodlos e O Rubio De Camelle

 

Director: Lois Patiño

Guionista: Lois Patiño

Director de fotografía: Lois Patiño

Directora de arte: Jaione Camborda

Son directo: Aníbal Menchaca

Deseño sonoro: Juan Carlos Blancas

Montadores: Pablo Gil Rituerto, Óscar de Gispert e Lois Patiño

Asistente de dirección: Adrián Orr

Produtor: Felipe Lage Coro

Coprodutor: Iván Patiño

FESTIVAIS E PREMIOS

Berlinale – Internationale Filmfestspiele Berlin. Sección Forum (Alemaña)

Festival de Málaga. Premio Mellor Película ZonaZine

Festival Internacional de Cine de Cali (Colombia). Premio “Luis Ospina” á Mellor Dirección

New Directors/New Films (EUA)

FICCI Festival Internacional de Cine de Cartagena de Indias (Colombia)

FICUNAM Festival Internacional de Cine de la Universidad Nacional Autónoma de México

IndieLisboa International Film Festival (Portugal)

Jeonju International Film Festival (Corea do Sur)

Shanghai International Film Festival (China)

Beldocs International Documentary Film Festival (Serbia)

Curtocircuíto

Montreal Festival du Nouveau Cinéma (Canadá)

Cinespaña Toulouse (Francia). Violette d’Or Mellor Película, Mellor Fotografía e Mención Especial do Xurado de Novos Cineastas

IDFA International Documentary Film Festival (Países Baixos)

Vienna International Film Festival – Viennale (Austria)

Mostra Internacional de Cinema São Paulo (Brasil)

Abycine Festival Internacional de Cine de Albacete

New Horizons International Film Festival (Polonia)

Thessaloniki International Film Festival (Grecia)

Ostrava Kamera Oko – Twilight Cinema (República Checa)

Porto/Post/Doc 2020 (Portugal)

Festival Internacional de Cine de Iquique (Chile). Mellor Longametraxe Xurado Mozo

Mar del Plata International Film Festival (Arxentina)

Laceno d’oro International Film Festival (Italia). Mención Especial

Novos Cinemas Festival Internacional de Cinema de Pontevedra

Transcinema Festival Internacional de Cine (Perù)

IFFI Goa International Film Festival of India

Notas do director

Lúa Vermella adéntrase na Galicia do mar comprendéndoa na súa dimensión física e imaxinaria, onde se funden realidade e lenda, e onde se entrecruzan o mar e a morte con toda a súa carga mítica e evocadora. Afondamos así no universo retratado na miña anterior película Costa da morte.

En Lúa Vermella a historia real de O Rubio de Camelle, un mergullador que rescatou máis de 40 cadáveres de náufragos perdidos no mar, vese envolta polos seres que habitan o imaxinario fantástico galego. Un universo mítico que segue o ronsel de autores como o pintor Urbano Lugrís ou o escritor Álvaro Cunqueiro, quen escribiu a frase, de forte influencia para a película: “O océano é un animal que respira dúas veces ao día”.

Na película transitamos por un limbo: entre vida e morte, entre imaxinario e real. E é ese aspecto liminar o que me interesaba rescatar das figuras arquetípicas da meiga ou a Santa Compaña. Figuras que habitan entre ambos os universos: comunícanse cos mortos ou guían ata o espazo da morte.

Aquí os mortos non marchan, quedan connosco”, dinnos nas entrevistas que realizamos para a preparación da película. Un aspecto destacado da identidade galega, como analizou minuciosamente o antropólogo Lisón Tolosana nos anos 60, foi esta forte convivencia entre vivos e mortos. Convivencia non sempre vivida con temor senón moitas veces coa cotinidade do xa naturalizado.

Sinto que a idea dun máis alá nace de dúas necesidades esenciais: manter preto á persoa falecida -que non desapareza- e dar forma á incerteza tras a morte -que haxa algo-. As lendas e crenzas xorden para cubrir eses baleiros, eses espazos incertos que xera a morte. Desde esta perspectiva da xenealoxía da lenda como relato que busca dar resposta ao inexplicable, creamos aquí unha historia ao redor de dous acontecementos misteriosos: o fenómeno cósmico da lúa vermella e a desaparición dos cadáveres dos náufragos neste mar-cemiterio.

E é o proceso de dó, que a desaparición do cadáver non permite pechar, ou que a presenza da pantasma permite alongar, un aspecto fundamental sobre o que quería reflexionar. A importancia de que exista unha despedida, unha última comunicación co morto, parar pechar círculos. En Lúa Vermella asistimos ao proceso de dó dun pobo pola desaparición dun veciño no mar.

No pobo onde transcorre a nosa historia todas as persoas están paralizadas e ensimesmadas. Como na pintura O Ángelus de Millet, referente importante da película, as persoas non están detidas dun modo artificial, senón que a inmobilidade parece responder a un momento de recollemento e meditación ou mesmo de dó. Sobre esta quietude introspectiva articulamos a linguaxe da película. Unha forma narrativa que nos permite explorar a natureza maleable do tempo, pasando do seu fluír na natureza, á suspensión temporal da introspección, ou ao tempo mítico – atemporal- da lenda.

"Puro estilo lovecraftiano que se mergulla nun mundo ao bordo do sublime"

- Mariona Borrull (EL ANTEPENÚLTIMO MOHICANO)

"Fermosa meditación sobre a morte, o tempo e as feridas da perda"

- Sergi Sánchez (LA RAZÓN)

“Inmersión sonora e visual que Lois Patiño nos ofrenda como acto hipnótico”

- José Luis Losa (LA VOZ DE GALICIA)

“Un estado hipnótico de beleza suprema e de mitolóxica fantasmagoría”

- Carlos Loureda (FOTOGRAMAS)

Esta web utiliza cookies propias y de terceros para su correcto funcionamiento y para fines analíticos. Al hacer clic en el botón Aceptar, acepta el uso de estas tecnologías y el procesamiento de sus datos para estos propósitos. Más información
Privacidad